Nog 1,5 week te gaan!

De laatste loodjes van de Marathontraining: Alles wat je (niet) wilde weten.

Door Jeroen

Zo, de langste duurloop zit er weer op en nu wordt het tijd om lekker uit te rusten voor de marathon. Nou ja uitrusten nog altijd loop ik meer dan 40 km per week in deze rust week. Hardlopers zijn in die zin een raar volk, een 10 km hardlopen voelt als een klein blokje om inmiddels ook wel erg gaaf om je te realiseren dat je zo fit bent dat 10 km hardlopen voelt als niets.

Maar toch is het lopen van een marathon ook wel gekkenwerk even op een zondagmiddag als training bijna 34 km hardlopen. Het was ook zwaar deze training het wilde niet, het was benauwd en ik bleef me maar afvragen waarom mijn tempo zo laag was en mijn hartslag zo hoog. Gaat het wel goed met me zo vlak voor de marathon? Ga ik hem wel lekker uit lopen? Heb ik niet te hard getraind, of zou ik ziek worden? Een hele berg aan gedachten gaat door je hoofd, maar ze geven allesbehalve zekerheid als het niet zo fijn gaat.

En dan in de avond lees je over de Eindhoven marathon en dat deze heel zwaar was vanwege de warmte en de benauwdheid. Wellicht dat ik daar ook gewoon last van had, of misschien dat ik toch gewoon niet zo fit ben? Ik was immers verkouden de afgelopen week?

Gelukkig weet ik dat die onzekerheid er ook gewoon bij hoort en mijn training voor de New York marathon is vlekkeloos verlopen, het moet dus ook wel goed komen toch? Of zou het vliegen en de jetlag veel invloed op me hebben? Ik besluit het maar af te wachten, ik hoef immers geen wereldrecord te lopen. Een mooi PR zou toch wel leuk zijn. Stiekem heb ik al best lang een doel in mijn hoofd, maar deze hou ik voor mezelf, ik weet dat mensen mee kijken en ik wil vooral kunnen genieten van deze unieke ervaring.

Wat doe je zoal tijdens zo’n lange duurloop, hoe kom je de tijd door, vragen niet hardlopers me weleens. Eerder wachtte ik altijd gewoon af, ik liep en deed verder niets, soms met een leeg hoofd, soms met een hoofd vol gedachtes. Dit jaar heb ik iets ontdekt, een hilarische podcast (met dank aan Marlena), waarvan ik de naam voor nu maar voor mezelf hou, maar vraag het me vooral persoonlijk. Deze podcast maakt de lange eenzame duurloop van 3 uur toch net wat gezelliger, het voelt alsof de 3 mensen uit de podcast met je mee lopen en het maakt het net wat minder eenzaam.

Lopend over de Lekdijk op een zondagmiddag haal je heel wat mensen in, wandelaars andere hardlopers. Ik ben heerlijk aan het luisteren naar mijn podcast en op het moment dat ik achter 2 mensen loop en op het punt sta ze in te halen moet ik ontzettend hard lachen. De 2 vrouwen kijken me vreemd aan, maar hoe leg je dit uit? Hoe leg je uit dat je ze niet uitlacht? Ik besluit om met de grote glimlach nog op mijn gezicht maar gewoon goede middag te zeggen. Ik vraag me nog wel altijd af wat deze dames dachten, mochten jullie het lezen, ik lachte jullie niet uit. Voor de zekerheid loop ik net even iets harder en de volgende 2 km ’s voelen heel erg makkelijk en ik loop ze met een glimlach op mijn gezicht terugdenkend aan wat er net gebeurde.

Best gênant dit soort momenten.  Er lijkt ook een soort verbinding te zijn tussen gênant en hardlopen want ja, waar ontstaan schuurplekken tijdens lange duurlopen, wanneer je vergeet je in te smeren en een net niet meer perfecte broek aan hebt? Juist op gênante plekken. Dit maakt het afzien alleen nog maar groter tijdens mijn laatste lange duurloop. Weer iets om niet te vergeten mee te nemen naar New York.

Inmiddels zijn de 2 meest relaxte trainingsweken aangebroken, je traint steeds minder en je rust steeds meer. Ik merk dat het taperen (het steeds minder rennen naar mate de marathon dichterbij komt) maakt dat ik meer wil doen, ik raak wat rustelozer en stil zitten op het werk wordt minder fijn. Een heel gek gevoel na die weken van harde training om minder te doen en om uit te rusten. Wanneer ik nu ga lopen merk ik dat ik sterker ben geworden en ook sneller en dat is wel weer een heel erg fijn gevoel wat weer vertrouwen geeft voor de marathon. Alvast sorry voor iedereen in mijn omgeving in de laatste week word ik nog drukker. Het is het moment dat je voelt dat je losgelaten wilt worden, je wilt rennen en ver, maar het mag nog niet. Dat wordt straks in New York de grote kunst, de adrenaline is hoog, ik wil hardlopen en ook echt hard. Ik voel me dan zoals ik me voorstel dat een koe zich voelt wanneer ze na een lange winter binnen voor het eerste weer de wei in mag. De mantra van alle ervaren lopers is doe in het begin rustig aan, maar hoe doe je dat wanneer je je zo voelt? Heb je die koeien weleens gezien op die dag, die doen echt eerst niet rustig aan.

Daarom de oplossing een raceplan voor de wedstrijd. De eerste 5 mijl ga ik op het gemakje 8 minuten per mijl lopen. Iedere 3 mijl gaat er voeding naar binnen in een volgorde die ik getraind heb en die werkt.  Na 8 mij ga ik rustig aan iets versnellen. En bij 20 mijl probeer ik gas te gaan geven als dat nog lukt. Wie weet gaat het me dit keer lukken om echt rustig te starten en lekker te versnellen in het 2e deel van de race. Hoe dan ook, het wordt genieten! En in Amerika is de marathon maar 26 mijl, dat voelt toch heel anders dan de Europese 42 km.

Ik ben er klaar voor, er is een raceplan en ik weet wat ik aan ga doen, het kan niet anders dan super gaaf worden! New York, de grootste marathon in de wereld en over 10 nachtjes slapen mogen we hem gewoon gaan lopen! Ik kan niet wachten om aan de start te staan en van elke mijl te mogen genieten! Van de stad, de mensen langs de kant, de 50.000 mede hardlopers en van het feit dat ik het kan een marathon lopen! Na het finishen kan het niet anders dan dat het alle inspanning waard was. Ik loop nooit meer een marathon na deze dat waren mijn woorden voordat ik hieraan begon en nu ook nog, maar hoe vaak heb ik dat medelopers niet horen zeggen om dan een dag na het finishen te zeggen, welke is de volgende?

Een vraag? Vraag het ons!

2 + 5 = ?

This contact form is deactivated because you refused to accept Google reCaptcha service which is necessary to validate any messages sent by the form.